De Molukkers kwamen in 1951 naar Nederland, veelal als ex-KNIL-militairen (Koninklijk Nederlands-Indisch Leger) en hun families, nadat Indonesië onafhankelijk was geworden. Zij waren naar Nederland gebracht onder de belofte dat het tijdelijk zou zijn, maar bleven uiteindelijk permanent, vaak onder moeilijke omstandigheden en zonder eerlijke behandeling. Ze werden aanvankelijk ondergebracht in oude kampen (zoals Westerbork) en jarenlang gemarginaliseerd. Vooral hun voormalige militaire status werd nooit goed erkend.
Het ontbreken van structurele erkenning van hun bijdrage als militairen en de langdurige detentie in afgelegen kampen als ook het gebrek aan integratiebeleid en toekomstperspectief zijn een doorn in het oog van de Molukse gemeenschap en velen in de Nederlandse samenleving. Een gemeenschap die alles heeft gegeven voor Nederland is onrecht aangedaan. Het uitblijven van publieke en formele excuses van de Staat der Nederlanden is pijnlijk en onnavolgbaar.
Vicevoorzitter MND Öner Çatalpinar is ambassadeur van het burgerinitiatief en verzoekt de achterban om de petitie te tekenen. Broeders laten elkaar niet vallen.
